Iki bira…

Iki bira insani ne kadar cesur yapabilir?

Su anda düsündügüm soru bu. Ya da söyle söyleyeyim, insanlarin mantiklarini bir kenara koyup duygulariyla hareket edebilmesi icin ne kadar alkol gerekir? Aklina „Nereden cikti simdi bu? Sacma sapan konusma Altug!“ sorusu gelenlere gerekli aciklamayi yapmak istiyorum:

Gecen Cuma aksami bir yerde oturup iki bira ictigimiz sirada basladi Daniel ile arkadasligimiz. O ana kadar derslerde görüsen, nadiren de bir kahve icmeye giden iki insanken, bir aksam anlik olarak bira icme karari almamizin ardindan anlattigimiz hikayelerimizden sonra arkadas olduk. Artik ikimiz de birbirimizin cesitli seylerini biliyoruz.

Konu buraya nasil geldi? Söyle ki, düsünceleri kafama sokan Daniel. Bana o aksam kendimle ilgili söyledikleri artik daha da ciddi olarak düsünmeme yok aciyor kimi seyleri. Mesela, birbirine hala deger veren ve muhtemelen de seven iki insanin hala bazi seylere direnioyor olmasi garip gelmis. Hos, disaridan bakildiginda garip de zaten. Ama isin asli düsünülecek olursa, Aslinda o kadar da basit olmayan cesitli seyler oldugu ortaya cikiyor.

Daniel’e göre, ben adim atmaliyim. Ancak, bunu yapmami engelleyen bir cok neden oldugu icin maalesef o kadar kolay olmuyor. O yüzdendir ki hala ayni seyleri dönüp dolasip kafamda cesitli yönleriyle kuruyorum(kelebek etkisine inandigimi söylemis miydim?).

Bu konuyla ilgili kendimi göreli olarak iyi hissettigimi düsünüyorum. Ancak farkettigim bir sey var ki, o da bu konunun tamamen atlatilmadigi, derinliklere itildigi. Cesitli dis etkenlerle(Bira, yalnizlik, Sezen Aksu, etc.) su yüzüne cikan seyler cok sik olmasa da insanin o anki düsüncelerini degistiriyor. Ama su da bir gösterge, düsüncelerin derinlere itilmeye baslamis olmasi bile bir gelisme sayilabilir.

Iste bu noktada alkol devreye geliyor. Alkol ile tepkimeye giren anilarin yogunlugu sudan hafif oluyor ve anilari su yüzüne cikariyor.

Bu seferlik de bu kadar…

Kalsruhe, Ilk Izlenim

Mutlu degilim sanki bu aralar. Belki dinlediklerin, belki baska seyler… Ama degilim. Tam bir seyleri yoluna koymak isterken, yoluma cikanlar, yapmam gerekenler, yapmamam gerektigi halde yaptiklarim, hepsi hayatimi olumsuz etkilemeye basliyor sanirim yavas yavas. Mutlu degilim sanki, onu biliyorum.

Cogu zaman kendimi kandiriyorum, cevremdekileri mutluluk kaynagi olarak görüyorum, ama aslinda devekusu gibi kafami kuma gömüyorum, farkinda degilim. Ne buralara gelme nedenim buydu, ne de istediklerim Hos, neden geldigimi bile animsayamayacak kadar yorgunum su anda. Her gecen gün omuzuma binen bir ton yük ile bir nehirden gecmeye calisiyorum, ama o nehrin ortasina bile yaklasamadim henüz. Ve isin daha kötüsü, ortada ne var, bilmiyorum. O derinlikte o kadar yükle sag cikabilecek miyim, bilmiyorum. Nehri gecince ne olacak, bilmiyorum…

Aslinda bu durum birazcik ironi barindirmiyor degil kendi icerisinde. Zira, yasadigim yer(nefes alip vermek, burada yasamak olarak adlandirilmistir), Almanya, sistemiyle, plani programiyla bilinen bir yer. Hatta öyle ki, güney insanlarinin(Italya, güney Fransa, Ispanya, Türkiye, Yunanistan) geldiklerinde ilk ögrendikleri kelime “Termin”(randevu). Her seyi randevu ile yapan ve bir ay icerisindeki tüm randevulari belli olan bir yer burasi. Ama ben buna ragmen, ne zaman hangi ödevi verecegim, ya da hangi devlet dairesinde hangi isimin oldugu, ya da ne zaman sözlesmelerimin sona erecegi gibi konular disinda, yasamaya dair hicbir fikrim olmadan devam ediyorum hayatima.

Nedeni ne? Nedeni belki de hala tam anlamiyla buraya alisamamis / benimseyememis olmam. Ben buna yoruyorum. Benimseyebilecek cok bagim yok belki de, ondan. Tüm hayatimi 6 aydir göremedigim bir sehirde birakip buralara geldim, ve umutlarim vardi. Hayaller yerini “belki”ye, umutlar “Olsun”a birakti artik. Ne zaman bir seyler heyecanlandirsa beni, cok sürmeden mutsuz edecek bir cok sey cikiyor karsima.

Artik yavas yavas yorulmaya basladim. Ne tasidiklarimi kaldirabiliyorum ,ne de bu kadar yük tasimaya degip degmedigini kestirebiliyorum. O gecince ileride karsima cikacaklari bilmedigim nehri gecmeyi denemek yerine, nehrin kenarindaki potansiyel daha kötü bir hayata razi mi olsaydim ne?

Az önce bir cümle okudum. Diyor ki: “Gülümsemek, neden agladigini aciklamaktan daha kolay”. Sanirim bu nokta dogru nokta. Gülümsemeliyiz…

🙂

Neden agladigimizi aciklamaktan daha kolay…